Fundament :: Słowo Życia :: Poczta :: Forum :: Czat :: Telewizja

O nas :: Kontakt :: Współpraca :: Patronat medialny :: Reklama ::  Pomóż nam!                                    "DLA JEZUSA" © 2004 - 2010

JEZUS CHRYSTUS

Jezus Chrystus prawdziwym Bogiem

Aleksandra Pietryga /Jezus.com.pl

 

Jezus z Nazaretu istniał naprawdę, jest Postacią historyczną - dziś nie ma co do tego większych wątpliwości. Świadczą o tym nie tylko Księgi Pisma Świętego, które dla chrześcijanina są podstawowym źródłem wiedzy i duchowej mądrości, ale również źródła pozachrześcijańskie: pogańskie i żydowskie. Problem zacznie się, gdy spróbujemy odkryć i przekonać się, że Jezus był Kimś więcej niż tylko człowiekiem żyjącym na ziemi w pewnym ściślej określonym czasie i miejscu. Czy do przekonania, że Jezus Chrystus był (jest) Bogiem musi wystarczyć nam sama goła wiara?

 

I tak, i nie. Nie ma żadnych możliwości, by zbadać empirycznie tego, że Jezus nie był zwykłym człowiekiem i dowieść Jego Bóstwa. Ta rzeczywistość otwiera się przed nami jedynie przez wiarę. Może być ona jednak podparta Słowem Bożym; zapisem tych wydarzeń, których świadkami byli ludzie współcześni Chrystusowi. A oglądali nieraz rzeczy nieprawdopodobne, dokonujące się przez Jezusa: cudów, niezwykłych słów, wypowiadanych przez Niego, otwierających się niebios, wreszcie Jego zmartwychwstania i wstąpienia do Nieba. Wszystko to zostało spisane w Ewangelii, w Listach Apostołów, szczególnie świętego Pawła oraz Apokalipsie. W tej wierze nie jesteśmy też sami; na niej opiera się ciągłe, nieprzerwane istnienie Kościoła.

 

„Pan mój i Bóg mój”

 

W Ewangelii niejednokrotnie czytamy o tym, że sam Jezus był świadomy tego, iż jest Bogiem. Gdyby tak nie było, prawdopodobnie nie ośmieliłby się tak jawnie podważać prawodawstwa judaistycznego czy wręcz tworzyć podstaw nowej moralności tak, jak wtedy, gdy mówił: „Słyszeliście, że powiedziano: Będziesz miłował swego bliźniego, a nieprzyjaciela swego będziesz nienawidził. A Ja wam powiadam: Miłujcie waszych nieprzyjaciół i módlcie się za tych, którzy was prześladują” (Mt 5, 43-44). Ewangeliści podkreślają, że głoszone przez Jezusa słowa, były pełne mocy (Łk 4,32). Musiał być Jezus Kimś więcej niż człowiekiem, większym nawet od aniołów, skoro ci zstąpili i usługiwali Mu (por. Mt 4,11), a Prorocy Starego Testamentu pojawiali się, by z Nim się spotkać (por. Łk 9, 30-31). Zresztą nawet złe duchy rozpoznawały w Jezusie Boga i wołały: „Ty jesteś Syn Boży!” (Mk 3,11).

 

Samoświadomość Jezusa, jako Boga ujawniała się, gdy stawiał się na równi z Bogiem, jak mówi teologia: gdy wskazywał na bytową, a nie tylko moralną jedność Z Bogiem Ojcem. Znaczy to, że Jezus wiedział, że godność, jaką posiadał i władza, która została Mu dana wynika z faktu, że jest prawdziwym Bogiem. Odpuszczał grzechy swoją własną mocą; czynił coś, co było zarezerwowane dla samego Boga (por. Mt 9,1-9). Sam mówi o sobie: „Ja i Ojciec jedno jesteśmy” (J 10,30). Jest to chyba najdobitniejsze stwierdzenie, świadczące, że Jezus jest również Bogiem. Jego uczniowie, nawet przed Jego zmartwychwstaniem i zstąpieniem Ducha Świętego, czasem w przebłysku świadomości, dostrzegali w Nim Boga (np. Mt 14,33). Ewidentnym przykładem jest wyznanie Tomasza: „Pan mój i Bóg mój” (J 20,28). Bóstwo Jezusa Chrystusa potwierdzają liczne znaki i cuda, dokonywane przez Niego; uzdrowienia, wskrzeszenia, uwolnienia. Sam Jan Ewangelista tak wyjaśnia cel napisania przez siebie Ewangelii: „...abyście uwierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym (Bogiem), i abyście wierząc mieli życie w imię Jego” (J 20,31).

 

Chrystus - Bóg błogosławiony na wieki

 

Święty Paweł po swym nawróceniu wierzył głęboko w to, że Jezus Chrystus jest prawdziwym Bogiem. Gdyby tak nie było, ten pasjonat nie zaangażowałby się tak szaleńczo w głoszenie Dobrej Nowiny. W imię tej sprawy poświęcił swoje talenty, czas, pieniądze. Wreszcie oddał swoje życie za prawdę, że Jezus jest Bogiem. Jego przekonanie o tym odnajdujemy w Listach, które płodnie i wytrwale pisał do gmin chrześcijańskich. Listy te wyrażają zresztą nie tylko wiarę Pawła, ale całego pierwotnego Kościoła.

 

Od pierwszych słów swoich Listów, Apostoł Narodów wyraża swoje przekonanie o Bóstwie Chrystusa i Jego Boskim działaniu, gdy pisze w liście do chrześcijan w Cesarstwie Rzymskim: „Łaska wam i pokój od Boga, Ojca naszego, i Pana Jezusa Chrystusa” (Rz 1,7). Fakt Bóstwa Jezusa, Paweł wyraża dobitnie, gdy mówi o uprzywilejowanym narodzie żydowskim, spośród którego wyszedł „Chrystus według ciała, który jest ponad wszystkim, Bóg błogosławiony na wieki” (Rz 9,5). Paweł wie, że w Chrystusie „mieszka cała Pełnia: Bóstwo, na sposób ciała” (por. Kol 2,9). W Liście do Filipian Apostoł Narodów uznaje w Chrystusie Pana - Kyriosa, któremu wszystkie istoty mają oddawać cześć, jako Bogu. Autor natchniony wskazuje na to, że Chrystus wcielając się w człowieka w pewien sposób ukrył swoją Boską naturę, „...istniejąc w postaci Bożej, nie skorzystał ze sposobności, aby na równi być z Bogiem” (Flp 2,6). Zrobił to z miłości dla człowieka i dla jego zbawienia; „uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci - i to śmierci krzyżowej” (Flp 2,8). Dlatego powinnością człowieka, według świętego Pawła, jest uznanie Jezusa Panem i oddawanie Mu najwyższej chwały, jako Bogu.

 

Alfa i Omega czasów ostatecznych

 

Ostatnia Księga Pisma Świętego, Apokalipsa świętego Jana, w wielu miejscach podkreśla, że Chrystus ma udział w chwale Boga i Jego władzy. Chrystus - Baranek, to „Król Królów i Pan Panów” (Ap 19,16). W Objawieniu święty Jan otrzymuje potężne słowa Chrystusa: „Jam jest Alfa i Omega. Który jest, Który był i Który przychodzi, Wszechmogący” (Ap 1,8). Początek i Koniec. Pierwszy i Ostatni. Całość i pełnia, która znajdować się może tylko w samym Bogu. Według Księgi, w czasach apokaliptycznych ujawni się dopiero cała moc i potęga Chrystusa, jako Boga. Chrystus obejmie Tron, pełnię panowania i nastanie „zbawienie, potęga i królowanie Boga naszego i władza Jego Pomazańca” (Ap 12,10). Dzięki krwi Baranka - Chrystusa okaże się ostateczne zwycięstwo nad Szatanem. Tylko Bóg może zwyciężyć Księcia Ciemności. To dowodzi, że Boskiej natury Chrystusa, On godzien jest „odebrać chwałę i cześć, i moc”, należną tylko Bogu samemu (por. Ap 4,11).

 

Bóg z Boga prawdziwego

 

Kościół Chrystusowy nigdy nie miał wątpliwości co do Boskiej natury Jezusa Chrystusa. Podczas I Soboru Nicejskiego w 325 roku, zostało złożone wyznanie wiary w Jezusa Chrystusa, Boga prawdziwego z Boga prawdziwego, powtarzane przez nas nieprzerwanie w każdym Credo. Ta wiara łączy wszystkie Kościoły chrześcijańskie.

 

Już w starożytnym Kościele wiara w to, że Jezus jest prawdziwym Bogiem, była żywa i głęboka. Ignacy Antiocheński, jeden z Ojców Kościoła, to znaczy pierwszych chrześcijan po Apostołach, w swoich pismach broni Bóstwa Chrystusa. Przeciwstawia się przez to herezji ebionitów. Pisze: „Jeden jest Lekarz cielesny i zarazem duchowy, zrodzony i niezrodzony, przychodzący w ciele Bóg, (...) Jezus Chrystus, nasz Pan” („Do Kościoła w Efezie” 7:2). W innym miejscu zaś nawołuje: „Uczynicie to nie wpadając w pychę i trwając niewzruszenie przy Bogu Jezusie Chrystusie” („Do Kościoła w Tralleis” 7:1). A swojemu przyjacielowi i jego rodzinie życzy, aby byli zawsze zdrowi w Bogu naszym Jezusie Chrystusie.

 

Orygenes, jeden z najwybitniejszych filozofów myśli chrześcijańskiej, był gorącym obrońcą prawdy o tym, że Jezus jest nie prawdziwym Bogiem. Tak pisał o Bóstwie Chrystusa: „On to, chociaż (...) stał się człowiekiem, przyjął ciało, mimo że był Bogiem, a stawszy się człowiekiem, nie przestał być tym, czym był - Bogiem” (O zasadach, I, Przedmowa, 4); „Jezus nie był zwykłym człowiekiem, lecz Bogiem, który stał się człowiekiem; wiedział więc wszystko, bo rozumiał tajniki umysłu. Albowiem jedynie o Bogu powiedziano: «Ten, który poznaje to, co ukryte, i wie wszystko, zanim się to stanie» [Dn 13,42]. I Jezus, będąc Bogiem, zna tajniki serca, nie potrzebuje więc otrzymywać świadectwa od człowieka, bo wie, co jest w człowieku” (Komentarz do Ewangelii św. Jana, fragm. 33 - J 2,23); „Słuchamy Boga przemawiającego przez usta Mojżesza i za Syna Bożego uznajemy Jezusa, o którego Bóstwie zaświadcza sam Bóg” (Przeciw Celsusowi, 5,51).

 

Wiara w Bóstwo Chrystusa nie przestała trwać nawet po wielkich schizmach Kościoła. Jest jednym z elementów łączących wyznawców Chrystusa. W 1961 roku Światowa Rada Kościołów przyjęła tzw. wspólną bazę dogmatyczną, określającą ŚRK, jako: „Stowarzyszenie braterskie Kościołów, które - zgodnie z Pismem Świętym - wyznają, iż Pan Jezus Chrystus jest Bogiem i Zbawicielem, i dlatego dążą wspólnie do wypełniania tego, do czego są powołane, ku chwale Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego”. Chrześcijanie wierzą, że Jezus Chrystus jest prawdziwym Bogiem, we wszystkim współistotnym Ojcu. Ta wiara sprawia, że wyznawcy Chrystusa na całym świecie, codziennie obwołują Go swoim Panem i Zbawicielem i oddają Mu swoje życie.