Związani nieprzebaczeniem
Adam Dylus /Jezus.com.pl
„Piotr zbliżył się do Jezusa i zapytał: Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy? Jezus mu odrzekł: Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy. Dlatego podobne jest królestwo niebieskie do króla, który chciał rozliczyć się ze swymi sługami. Gdy zaczął się rozliczać, przyprowadzono mu jednego, który mu był winien dziesięć tysięcy talentów. Ponieważ nie miał z czego ich oddać, pan kazał sprzedać go razem z żoną, dziećmi i całym jego mieniem, aby tak dług odzyskać. Wtedy sługa upadł przed nim i prosił go: Panie, miej cierpliwość nade mną, a wszystko ci oddam. Pan ulitował się nad tym sługą, uwolnił go i dług mu darował. Lecz gdy sługa ów wyszedł, spotkał jednego ze współsług, który mu był winien sto denarów. Chwycił go i zaczął dusić, mówiąc: Oddaj, coś winien! Jego współsługa upadł przed nim i prosił go: Miej cierpliwość nade mną, a oddam tobie. On jednak nie chciał, lecz poszedł i wtrącił go do więzienia, dopóki nie odda długu. Współsłudzy jego widząc, co się działo, bardzo się zasmucili. Poszli i opowiedzieli swemu panu wszystko, co zaszło. Wtedy pan jego wezwał go przed siebie i rzekł mu: Sługo niegodziwy! Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak ja ulitowałem się nad tobą? I uniesiony gniewem pan jego kazał wydać go katom, dopóki mu całego długu nie odda. Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu” (Mt 18,21-35)
Myślę, że wielu z nas, czytając przytoczony dzisiaj fragment ewangeliczny koncentruje się przede wszystkim na miłosiernym i wspaniałomyślnym postępowaniu króla, który gotów był darować niebotyczny (i zupełnie „niespłacalny”) dług jaki miał u niego jeden ze sług.
Być może jednak, patrząc w ten sposób na zasady funkcjonowania Królestwa Bożego, pomijamy kilka ważnych okoliczności.
Mateuszowa Ewangelia podkreśla bowiem, że Królestwo Niebieskie nie jest jakąś bajkową krainą, w której mają szansę znaleźć się wszyscy ludzie, niezależnie od swoich grzechów, licząc na przebaczenie miłosiernego Ojca. Przeciwnie: Bóg nie może odrzucić swojej sprawiedliwości i zapomnieć o swojej świętości, przymykając oczy na nieprawości jakich dopuszczają się ludzie. On w całym swoim Słowie poucza nas o pewnych zasadach, których stosowanie jest jedynym z warunków przyjaźni z Nim. Jednym z tych warunków jest umiejętność przebaczania tym, którzy w jakikolwiek sposób zawinili względem nas.
Przeciwna sytuacja: trwania w „nieprzebaczeniu” długów (dokładnie ten termin znajduje się w oryginalnym zapisie modlitwy „Ojcze nasz”, w języku polskim przetłumaczony jako „wina”), powoduje, że de facto „przywiązujemy się” na ziemi do ciężaru, który nie pozwala nam oderwać się od doczesnych rzeczywistości i skierować do wieczności. Takie przywiązanie, oznacza też, być może, negację ofiary Jezusa Chrystusa, który przyszedł na ziemię właśnie po to, aby „niespłacalny” dług naszych grzechów, mógł zostać zapłacony najdroższą i najświętszą Krwią przelaną na krzyżu dla naszego zbawiania. Być może nie przebaczając innym ich przewinień, mówimy miłosiernemu Ojcu w niebie: „nie chcę skorzystać z Twojego miłosierdzia” lub „ofiara Jezusa nie ma dla mnie żadnego znaczenia”.
Jeśli jednak tak się dzieje, prostą konsekwencją naszej (a nie Bożej) decyzji, będzie nasza przyszłość i tu na ziemi, ale przede wszystkim w wieczności. Bóg, choć na pewno z wielkim bólem serca, musi wydać takiego człowieka katom (szatanowi i jego demonom), ponieważ niemożliwe jest aby cokolwiek „nieświętego” weszło do królestwa światłości.
Być może właśnie dlatego w modlitwie Pańskiej której nauczył nas nasz Mistrz - Jezus Chrystus, znalazła się prośba: „przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili (...) Jeśli bowiem przebaczamy ludziom ich przewinienia, i nam przebacza Ojciec niebieski. Lecz jeśli nie przebaczamy ludziom, i Ojciec nasz nie przebaczy nam naszych przewinień” (por. Mt 6,12.14-15).