Trwać w wierze
Adam Dylus /Jezus.com.pl
„Jezus powiedział do Tomasza: Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie. Gdybyście Mnie poznali, znalibyście i mojego Ojca. Ale teraz już Go znacie i zobaczyliście. Rzekł do Niego Filip: Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy. Odpowiedział mu Jezus: Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś? Kto Mnie zobaczył, zobaczył także i Ojca. Dlaczego więc mówisz: Pokaż nam Ojca? Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? Słów tych, które wam mówię, nie wypowiadam od siebie. Ojciec, który trwa we Mnie, On sam dokonuje tych dzieł. Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeżeli zaś nie - wierzcie przynajmniej ze względu na same dzieła. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, owszem, i większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca. A o cokolwiek prosić będziecie w imię moje, to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu. O cokolwiek prosić mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię” (J 14,6-14)
Dla przeciętnego Żyda przyjęcie wiary w Boga, który działa przez swojego Jednorodzonego Syna było na pewno wielkim wyzwaniem. Do dnia dzisiejszego wielu tradycyjnie wierzących Izraelitów odrzuca chrześcijaństwo właśnie ze względu na dogmat o Trójcy Świętej, głoszony przez wszystkie kościoły. Tradycyjnie wierzący Żydzi obawiają się, że stoi on w sprzeczności z podstawowym nauczaniem Tory, powtarzanym wielokrotnie przez każdego wierzącego Żyda w modlitwie Szema Israel: „Słuchaj, Izraelu, Pan jest naszym Bogiem - Panem jedynym. Będziesz miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca, z całej duszy swojej, ze wszystkich swych sił (Pwt 6,4-5)
Myślę jednak, że nie tylko Żydzi, ale również chrześcijanie, nie są (i nigdy nie będą) w stanie zrozumieć do końca pojęcia Trójcy Świętej. Mimo wielowiekowych rozważań, prowadzonych przez największych chrześcijańskich teologów i filozofów, tajemnica Trójcy pozostaje zasłonięta.
Być może właśnie dlatego Jezus, jak czytamy w dzisiejszej Ewangelii, wzywa swoich słuchaczy (i wszystkich wierzących), żeby nie zatrzymywali się na filozoficznych czy teologicznych problemach związanych z postrzeganiem i analizowaniem relacji Ojca i Syna, lecz uwierzyli w Jezusa bez zastrzeżeń, przynajmniej ze względu na dzieła, jakich Bóg dokonuje przez Niego. Tego aspektu nie można bowiem odrzucić a prori, chyba, że ktoś chce zanegować prawdę i zaprzeć się namacalnych dowodów.
Akceptując zaś przez wiarę Osobę Jezusa, każdy wierzący niejako wchodzi w relację podobną do tej, jaką ma Ojciec z Synem i Duchem Świętym. Wchodząc zaś w tę relację, człowiek wierzący zyskuje możliwość nie tylko dokonywania dzieł podobnych do tych jakie czynił Mistrz z Nazaretu, lecz może nawet większe uczynić.
Wszystko to jednak jest możliwe tylko wtedy, kiedy nasza wiara jest oparta na Dobrej Nowinie, zapowiadanej przez proroków, a urzeczywistnionej we Wcieleniu Syna Bożego. Być może dlatego św. Paweł napomina każdego z nas w przytoczonym dzisiaj pierwszym czytaniu, aby budować nasze życie na wierności przekazanemu nam przesłaniu. „Przypominam, bracia, Ewangelię, którą wam głosiłem, którąście przyjęli i w której też trwacie. Przez nią również będziecie zbawieni, jeżeli ją zachowacie tak, jak wam rozkazałem... Chyba żebyście uwierzyli na próżno. Przekazałem wam na początku to, co przejąłem; że Chrystus umarł - zgodnie z Pismem - za nasze grzechy, że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem; i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie; większość z nich żyje dotąd, niektórzy zaś pomarli. Potem ukazał się Jakubowi, później wszystkim apostołom. W końcu, już po wszystkich, ukazał się także i mnie jako poronionemu płodowi” (1 Kor 15,1-8)