Palcem po wodzie?

Adam Dylus /Jezus.com.pl

„Uczniowie Jezusa zapomnieli wziąć chlebów i tylko jeden mieli z sobą w łodzi. Wtedy im przykazał: Uważajcie, strzeżcie się kwasu faryzeuszów i kwasu Heroda. Oni zaczęli rozprawiać między sobą o tym, że nie mają chleba. Jezus zauważył to i rzekł im: Czemu rozprawiacie o tym, że nie macie chleba? Jeszcze nie pojmujecie i nie rozumiecie, tak otępiały macie umysł? Macie oczy, a nie widzicie; macie uszy, a nie słyszycie? Nie pamiętacie, ile zebraliście koszów pełnych ułomków, kiedy połamałem pięć chlebów dla pięciu tysięcy? Odpowiedzieli Mu: Dwanaście. A kiedy połamałem siedem chlebów dla czterech tysięcy, ile zebraliście koszów pełnych ułomków? Odpowiedzieli: Siedem. I rzekł im: Jeszcze nie rozumiecie?” (Mk 8,14-21)

Dzisiejsze pierwsze czytanie przypomina pokrótce historię Noego i potopu, jaki Bóg zesłał na całą ziemię: „Kiedy Pan Bóg widział, że wielka jest niegodziwość ludzi na ziemi i że usposobienie ich jest wciąż złe, żałował, że stworzył ludzi na ziemi, i zasmucił się. Wreszcie Pan rzekł: Zgładzę ludzi, których stworzyłem, z powierzchni ziemi: ludzi, bydło, zwierzęta pełzające i ptaki powietrzne, bo żal mi, że ich stworzyłem. [Tylko] Noego Pan darzył życzliwością. A potem Pan rzekł do Noego: Wejdź wraz z całą twą rodziną do arki, bo przekonałem się, że tylko ty jesteś wobec mnie prawy wśród tego pokolenia. Z wszelkich zwierząt czystych weź z sobą siedem samców i siedem samic, ze zwierząt zaś nieczystych po jednej parze: samca i samicę; również i z ptactwa - po siedem samców i po siedem samic, aby w ten sposób zachować ich potomstwo dla całej ziemi. Bo za siedem dni spuszczę na ziemię deszcz, który będzie padał czterdzieści dni i czterdzieści nocy, aby wyniszczyć wszystko, co istnieje na powierzchni ziemi - cokolwiek stworzyłem. I spełnił Noe wszystko tak, jak mu Pan polecił. A gdy upłynęło siedem dni, wody potopu spadły na ziemię” (Rdz 6,5-8;7,1-5.10)

Wydawać by się mogło, że przytoczone powyżej fragmenty biblijne nie mają ze sobą zbyt wiele wspólnego. A jednak, gdyby przypatrzeć im się bliżej, być może mają one jakiś wspólny motyw przewodni.

Wydaje się bowiem, że Jezusowe nauczanie w łodzi będące przestrogą przed kwasem faryzeuszów i kwasem Heroda, w pewien sposób odnosi się do historii potopu.

Jeśli bowiem arka zbudowana przez Noego uratowała jego i jego rodzinę przed wodami potopu, które pochłonęły grzeszny świat, tak samo łódź, która unosi się na wodzie z uczniami (a przede wszystkim obecność Jezusa) w pewien sposób ratuje uczniów przed atakami, ale też nieprawidłową wizją Boga i świata, lansowaną przez faryzeuszy i Heroda.

Tak samo jak Pan Bóg zabezpieczył pożywienie dla Noego i jego rodziny podczas czterdziestu dni i nocy jakie spędzili na arce, tak i Jezus, zatroszczy się o żywność dla uczniów, tym bardziej, że wielokrotnie dawał im naoczne przykłady swojego cudownego działania w tym zakresie (rozmnożenie pięciu chlebów dla pięciu tysięcy ludzi czy siedmiu chlebów dla czterech tysięcy).

I mimo, że cała opisana w Ewangelii scena rozgrywa się na wodzie, nie można powiedzieć bynajmniej, że Boże obietnice są palcem na wodzie pisane. Jak pokazuje chociażby historia Noego (i wielu, wielu innych ludzi) Bóg nie tylko zawsze działa zgodnie ze swoimi zapowiedziami, ale czyni to zawsze dla dobra człowieka. Co więcej, w swoim działaniu Bóg troszczy się o wszystkie dziedziny naszego życia, po to, aby napełnić je swoją pełnią (myślę, że symbol siedmiu, czy dwunastu koszy pełnych ułomków przekazuje przesłanie o pewnej rzeczywistości duchowej, której doświadczają ludzie powierzający się Jego rękom).

Bezpieczeństwo (jak pokazują powyższe fragmenty) niekoniecznie musi być zagwarantowane przez stabilność podłoża, lecz przede wszystkim przez wierność Bożym planom i okazane Mu zaufanie. Niezależnie bowiem od zewnętrznych okoliczności „sprawiedliwy z wiary żyć będzie” (Rz 1,17).