Od Abrahama do Jezusa
Adam Dylus /Jezus.com.pl
„Jezus powiedział do Żydów: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli kto zachowa moją naukę, nie zazna śmierci na wieki. Rzekli do Niego Żydzi: Teraz wiemy, że jesteś opętany. Abraham umarł i prorocy - a Ty mówisz: Jeśli kto zachowa moją naukę, ten śmierci nie zazna na wieki. Czy Ty jesteś większy od ojca naszego Abrahama, który przecież umarł? I prorocy pomarli. Kim Ty siebie czynisz? Odpowiedział Jezus: Jeżeli Ja sam siebie otaczam chwałą, chwała moja jest niczym. Ale jest Ojciec mój, który Mnie chwałą otacza, o którym wy mówicie: Jest naszym Bogiem, ale wy Go nie znacie. Ja Go jednak znam. Gdybym powiedział, że Go nie znam, byłbym podobnie jak wy - kłamcą. Ale Ja Go znam i słowa Jego zachowuję. Abraham, ojciec wasz, rozradował się z tego, że ujrzał mój dzień - ujrzał /go/ i ucieszył się. Na to rzekli do Niego Żydzi: Pięćdziesięciu lat jeszcze nie masz, a Abrahama widziałeś? Rzekł do nich Jezus: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Zanim Abraham stał się, Ja jestem. Porwali więc kamienie, aby je rzucić na Niego. Jezus jednak ukrył się i wyszedł ze świątyni” (J 8,51-59)
Ponieważ dzisiejszy fragment ewangeliczny odwołuje się do postaci wielkiego patriarchy - Abrahama, w pierwszym czytaniu mamy możliwość przypomnienia sobie pewnego, bardzo ważnego epizodu w jego życiu. W Księdze Rodzaju czytamy: „Abram padł na oblicze, a Bóg tak do niego mówił: Oto moje przymierze z tobą: staniesz się ojcem mnóstwa narodów. Nie będziesz więc odtąd nazywał się Abram, lecz imię twoje będzie Abraham, bo uczynię ciebie ojcem mnóstwa narodów. Sprawię, że będziesz niezmiernie płodny, tak że staniesz się ojcem narodów i pochodzić będą od ciebie królowie. Przymierze moje, które zawieram pomiędzy Mną a tobą oraz twoim potomstwem, będzie trwało z pokolenia w pokolenie jako przymierze wieczne, abym był Bogiem twoim, a potem twego potomstwa. I oddaję tobie i twym przyszłym potomkom kraj, w którym przebywasz, cały kraj Kanaan, jako własność na wieki, i będę ich Bogiem. Potem Bóg rzekł do Abrahama: Ty zaś, a po tobie twoje potomstwo przez wszystkie pokolenia, zachowujcie przymierze ze Mną” (Rdz 17,3-9)
Patrząc na oba fragmenty w szczególny sposób uświadamiam sobie pewne podobieństwo, a przede wszystkim „kontynuację” Bożych obietnic udzielonych Abrahamowi, w Osobie Jezusa Chrystusa.
Przecież, jeśli przyjrzymy się dokładniej okolicznościom, w jakich Bóg zawarł przymierze z Abramem, uświadomimy sobie, że w momencie spotkania z Bogiem, ten wielki wzór wiary, nie miał nawet syna. Jednak to właśnie wtedy Bóg zapowiedział, że stanie się on ojcem mnóstwa narodów. W dodatku, przymierze jakie zawarł Bóg z Abramem miało być przymierzem wiecznym, co dla każdego ludzkiego doświadczenia (również doświadczenia noszonego przez Abrama), doświadczenia skończoności, ograniczoności i śmierci było naprawdę wielkim wyzwaniem.
Dlatego też, chyba tym bardziej, wyżej wymieniony fragment ze Starego Testamentu można odczytywać wyłącznie przez odniesienie do Osoby Jezusa. Gdyby nie ten wielki potomek Abrahama, zapowiedzi Boże dane Ojcu narodów brzmiałyby dziwnie sztucznie, a nawet nieprawdziwie. W dodatku, zapowiedziane potomstwo Abrahamowe, nie byłoby tak liczne, gdyby nie ofiara Pana Jezusa Chrystusa, który wywyższony na krzyżu przyciągnął wszystkich do siebie. Obietnice dane Abrahamowi, nie miałyby chyba też tak wielkiego znaczenia, gdyby nie Jezus Chrystus, który nie tylko potwierdził, ale też niejako urzeczywistnił niezmienność przymierza Boga ze swoim ludem. Dzięki bowiem zbawczemu dziełu Jezusa każdy człowiek ma szansę nie zaznać śmierci na wieki.
Te obietnice są niemożliwe do zrozumienia bez wejrzenia za zasłonę wieczności, bez spojrzenia na całą historię zbawienia, która była jednym wielkim przygotowaniem na przyjście Zbawiciela i Mistrza Jezusa Chrystusa.
Ale wydaje mi się też, że te obietnice są niemożliwe bez zrozumienia również przez nas, doświadczających faktu rozgrywania się historii zbawienia również… na naszych oczach. Każdy bowiem z nas może dołączyć od licznego potomstwa Abrahama poprzez deklarację wiary w jego wielkiego Potomka i życie oparte na Jego nauce.